In dit interview vertelt Ellen van Essen (1980) over haar opa Roelof Derks, de man naar wie Derkshoes is vernoemd. Als wethouder speelde hij een doorslaggevende rol bij de totstandkoming van het zorgcentrum en zette hij zich jarenlang in voor goede ouderenzorg in Westerbork. Later woonde hij samen met zijn vrouw Jantje zelf nog enkele jaren in Derkshoes, net als hun beide moeders. Roelof Derks werd 92 jaar en overleed uiteindelijk in het huis waarvoor hij zich zo lang had ingezet en dat zijn naam draagt.
Veel mensen kennen jouw opa als wethouder. Hoe was hij thuis?
“Opa was van 1966 tot 1978 raadslid van de voormalige gemeente Westerbork. Daarna was hij inderdaad 12 jaar lang wethouder.
Opa was altijd aan het werk. Zijn werkkamer op het gemeentehuis was eigenlijk zijn tweede woonkamer. Mijn zusje en ik logeerden regelmatig bij opa en oma. We gingen dan standaard 1 ochtend mee naar het gemeentehuis waar hij iedereen met trots vertelde dat wij zijn kleindochters waren.”
Hoe zou je jouw opa in drie woorden omschrijven?
“Opa heeft altijd gestreden voor rechtvaardigheid en werd gedreven door idealen die zich kenmerkten door gelijke kansen voor iedereen. Hij had een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en heeft zijn leven lang keihard gewerkt om verschillen op de sociale ladder te verkleinen”.
Wat maakte jouw opa bijzonder als grootouder?
“Opa was begaan met zijn kleinkinderen, was altijd belangstellend als het over school of sport ging. Hij vertelde dan vaak dat hij vanaf zijn tiende jaar werkte en dat er geen sprake was van naar school gaan. Het was hard werken op het land. Gelukkig kreeg hij van zijn ouders wel wat tijd om te kunnen voetballen”
Wat is een goede herinnering aan jouw opa?
“We kregen vaak wat geld toegestopt, want hij deelde graag met ons. Als we een rijksdaalder kregen mochten we daar een ijsje van kopen. Ik belde hem dan trots op wat voor ijsje ik had gekocht. Een briefje van vijf was bedoeld voor de spaarpot, opa legde dan uit hoe belangrijk het was om te sparen. Als we logeerden dan gingen we samen aan het werk in de groentetuin, maar er werd ook 1 dag gereserveerd om met opa en oma naar een pretpark te gaan.”
Heeft je opa jou iets geleerd waar je nu nog steeds iets aan hebt?
“Het sociaal hart en het creëren van gelijke kansen herken ik bij mezelf, maar ook bij veel van mijn neefjes en nichtjes.
Opa had idealen om de ouderenzorg naar een hoger plan te tillen. Net als mijn opa draag ik de zorg en onderwijs ook al jaren een warm hart toe. Zo werkte ik jaren op het Alfa-college als docent en beleidsadviseur en werk ik nu als adviseur leren en ontwikkelen bij vanboeijen. En opa was iemand die zichzelf van alles aanleerde door het gewoon te doen. Op latere leeftijd volgde hij nog een aantal cursussen. Het was een druk leven, wat net als in ieder leven ook tegenslagen kende. Toch ging hij altijd door en hij leerde van zijn ervaringen. Zo leef ik ook: “Het leven is mijn klaslokaal, mijn ervaringen zijn de lessen”.
Merkte je als kind iets van zijn betrokkenheid bij de gemeenschap?
“Opa legde de lat altijd hoog en op werk zat geen ‘UIT’ knop. Dat betekende dat opa veel van huis was en als hij thuis was dacht hij zaken uit. Dan zat hij te schrijven aan tafel op een heuse typmachine en telefoneerde veel. Hij stond vaak in de krant als er ontwikkelingen waren binnen de gemeenteraad die gevolgen hadden voor de lokale bevolking. Toen opa afscheid nam als wethouder werd er een groot feest gegeven in de sporthal van Westerbork. Ik was als kind enorm onder de indruk van alle mensen jong en oud afkomstig van allerlei organisaties en verenigingen die afscheid kwamen nemen met mooie woorden en gebaren.”
Welke waarden van jouw opa passen volgens jou goed bij een zorginstelling?
“Als opa er nu nog zou zijn en we bespraken de waarden die horen bij goede zorg, dan zouden we uitkomen op het centraal stellen van de mens met als doel een zo gewoon mogelijk leven te leiden”. We zouden dan zeggen:
- Uitgaan van wat iemand nodig heeft.
- Het stimuleren van eigen regie en zelfstandigheid.
- Respect, gelijkwaardigheid en een goede samenwerking met het netwerk van zorgvragers.
- En tot slot onze gemeenschappelijke interesse voor ontwikkeling en groei voor zorgvragers en medewerkers die we iedereen zouden gunnen.”
Als je opa vandaag nog één boodschap aan de bewoners zou kunnen geven, wat zou dat volgens jou zijn?
“Streef naar dat wat jou tevreden maakt en neem je eigen regie daarin”.